Patawad.Sorry. Pasensya.

October 21, 2008

First of all. Una sa lahat..

Sa mga readers na naghahanap ng kanin-baboy dito sa blog ko.

Sa mga readers na kumakatok at bumibili ng yelo at ‘di ko mabigyan dahil sa hilaw pa ang konsepto.

Sa mga readers na naghihintay ng jeep sa kawalan.

Sa mga readers na mahilig sa nilaga dahil sa tiyaga.

At lalong lalo na sa mga pinangakuan ko at napako.

 insert>>    “Sorry na ha?!“

 ><><

     Pasensya na sa mga araw at gabi na naging GHOST TOWN ang lugar na ito.Siguro nauumay na kayo sa mga panis na write-ups ko at naghihintay na makatikim ng “bago”.Pasensya na … naging busy ako. Hindi ko man lang nabibisita tong mundong binuo ko.

Malaking kulangot talaga sa pagsusulat ang pagiging busy. Kaya sa nga inspiring na maging totoong writer,payo ko lang: maglinis muna ng ilong bago sumabak sa gulo. Mahirap kasing magsulat kung wala ka namang panahon at oras magsulat. Malabo pa yun sa sabaw ng pusit na gusto mong dumumi pero ‘di ka naman tumatae.Lumalabas lang na dyino-joke mo lang ang sarili mo at sa huli mauuwi ka lang sa pagkukunwari na katulad ko.

Sa Daan

September 22, 2008

  

     Nakita kita. Nakita mo rin kaya ako? Naglalakad ka. Naglalakad din ako, kasama ko yung mga kaklase kong may mga hawak na payong.Iba’t ibang kulay nga yun. Napansin mo kaya kami? Gusto sana kitang lapitan, at itanong kung kumusta na sila o parang baliktad ata ako ang gusto mong tanungin kung kumusta na ako… Pero di kita nakausap. ‘Di mo rin ako nakausap. Tatawagin sana kita, pero agad mong nilabas ang cellphone mo at nagpipindot-pindot ka sa keypad nun. Siguro may nagtext sa yo ,o kaya naman magtetext ka  o yun yung akala ko. Nailang tuloy ako.Mabilis lang ang segundo at malayo ka na ng maisipan kong sana pala tinawag kita… Sayang.

Drawing

September 12, 2008

       Nung bata pa ko, nung mga panahong wala pa akong alam, nung mga panahong bobo pa ko sa mga bagay na nasa paligid ko, nung mga panahong di ko pa naiisip ang mga bagay na ito. ‘Yun yung panahong di ko nakita ang sarili ko sa pagsusulat sa parehong paraan na ‘di nakita ng pagsusulat sa akin— ang pagiging  MANUNULAT.

 Kahit na minsan lumalabas ang CHAKRA ng pagiging writer ko, mas nangingibabaw pa rin ang AURA ng pagiging artist ko.

Drawing… drawing… drawing…

Masarap magdrawing kahit di ko alam kung anong lasa ng pakiramdam na yun. Yung pakiramdam na nakabubuo ako ng mga hugis na nagkokorteng alien , ng mga hugis na di ma explain ng mga scientist, ng mga hugis na magmumukhang Mona Lisa sa king mga mata, ng mga hugis na papalakpakan ng mga ipis at daga. Ang sarap talagang magdrawing. (more…)

Boy Palaboy

August 7, 2008

…   

Sa isang kawalan…

<o.o> Psst…

<ikaw>  huh? .(nakatitig pa rin sa monitor at naguguluhan)

<o.o> opo, kayo nga po… kilala mo ba ko?.

<ikaw> ha? hindi… sino ka ba? sikat ka ba? miyembro ka ba ng kuponan ni Taguro?.

<o.o> hindi… Sinong Taguro?.

<ikaw> di mo kilala yun? helerrr , yun lang naman ang pambansang bayani ng mga kabataan ngayon (more…)

Dalaw

August 5, 2008

Mahirap rin pala ang magkunwari. Yung tipong gusto mong gumana ang mga kamay mo upang magsulat pero wala… walang lumalabas, walang ideya, walang kwenta. Parehas kami ng ballpen ko na nakatunganga , nagpapakiramdaman kung sino ang unang kikilos at gagalaw.

Minsan guguluhin ka pa ng kapatid mong pakialamera.

Kapatid: Ano yang sinusulat mo kuya?

Ako:  Wala…

Kapatid: Ano nga yan?

Ako: Wala … 

Kapatid: Pabasa naman… please3X

Ako: <*Buntong hininga*> 

Pagkatapos nun magliligpit na ko, titigil na ko . Walang mangyayari sa pagkukunwari. Hihintayin ko na lang na dumalaw ang ideya.

Dear IDEYA,

     Dalaw ka naman sa utak ko, kahit minsan lang.  Kahit once a week lang. Libre na ang meryenda magtrabaho ka lang sa kin.