Kunwaring Graduation

March 30, 2009

A graduation ceremony is an event where the commencement speaker tells thousands of students dressed in identical caps and gowns that ‘individuality’ is the key to success.
-Robert Orben

     Graduation. Ang Pagtatapos. Nakikita ko na ang eksena. Nakangiti ang aking mga magulang habang slow motion akong naglalakad paakyat sa stage. This is it. Tumutunog ang tunog latang opera sa lumang Cd ng iisang soundtrack ng mga Graduation. Dahan-dahang naglalakad, dinadamdam ang bawat hakbang. May kabagalan dapat, kasi minsan lang ang ganitong pagkakataon na magsusuot ako ng pormal na kasuotan. Malay ko ba kung last day ko na’yun at least diretso na.

Ayan na, nakaapak na ko sa Stage. Ayan na nakangiti na rin ang matandang magaabot ng kunwaring diploma. Ayan na, nakuha na ng klasmeyt kong nauna ang papel na pambalot sa tinapa. Ayan na, tapos na ang moment nya ngumiti siya kinamayan ang mga taong bumubuo sa programa. Ayan na, ako na tatawagin na ang pangalan kong pangmayaman. Ayan na, ibubuka na ng emcee bibig niya at bibigkasin na ang pangalan ko “Aaahhh”.

“Espiritu Diana…”

“Huh?!”

“….” (more…)

The Writer is IN

January 18, 2009

Hindi ko alam kung paano simulan ang entry na ‘to. Iniisip ko kung gagawin ko na naman ang paghingi ng pasensya sa ‘di ko pagsusulat. Wala akong sakit. May pagkakataon lang talaga na mahirap isingit ang ibang nais mong gawin sa pila ng oras mo.  Nakakaasar nga kasi sinimulan ko ‘to tapos ‘di ko naman pala kayang ituloy ng ituloy. Ganun pala ‘no? kahit na nagkukunwari ka, nagiging makatotohanan na para sa kin na merong mga naghihintay para sa king pagbabalik(hindi sa showbiz). Nakakatuwa lang isipin na NKKSLt na pala ako hindi lang NKKBS . Pero sa sandaling ito, tumutulo na ang luha ko. Totoo walang halong kakornihan. Sa dahilang ang sakit  pala sa mata ng radiation ng computer. Napakatindi. Mukha na kong adik sa pula ng mata ko. Kulang na lang ng props na shabu. (more…)

BAWAL MAGSULAT DITO!

November 4, 2008

Maraming Pilipino ang masasabing literado. Literado ka! Literado ka!. Pero ,the question is… marami rin ba sa pinoy na literado ang masasabing Edukado?. May taas kamay at taas paa na magsasabi “Oo!” ; May iba naman na magsasabi ng “HINDI noh!”; at may iba ring sasabihing “ewan, pakilam ko!”.Iba’t ibang tao. Iba’t ibang opinyon. Pero labas muna tayo sa usapang yan, pasok muna tayo sa C.R. Oo, sa C.R nga.

Photo by: joankatherine <flickr.com>

     Minsan, umihi ako sa isang kilalang Mall. Syempre sa C.R ng Mall. Sa Boys C.R. Habang ginagawa ko ang natural na ginagawa ng mga taong pumapasok sa C.R. May napansin ako sa dingding ng cubicle na kinaroroonan ko, nakasulat ang ganito: HI! I’M A GURL, NID TXTM8. TXT ME . 09##-#######. BOYS ONLY!!.

Huh!?  Paano may nakapasok na babae dito?.

At bukod dun marami pang sulat ang magpapapansin sa ‘yo na kumakaway at nagsasabi “Hi! pansinin mo ko!” . May naghahanap ng txtmate, classmate, s*xmate, housemate at panghalo sa kape Coffee Mate. May mga mensahe din para sa mga minamahal . Mga panawagan sa mga taong nawawala at itim na tuta.Maraming sulat.Aakalain mo tuloy phase out na ang papel sa mundo na dapat sulatan ng mga kalokohang ito.  Hindi ko alam kung anong pakiramdam ang mararamdaman ko nung mga oras na yun. Naisip ko tuloy… bakit?… bakit?… BAKIT HINDI NIYO PA PINUNO NG SULAT ITO!!! .

Ang lungkot.

 …

    Isang beses natawa ako sa kaklase ko ngayong College. Sinulatan niya kasi ang isa sa mga armchair sa school na halos puno na rin naman ng sulat. Hindi ako natawa sa ginawa niya , mas natawa ako sa sinulat niya. Ito yun:

HUWAG KAYONG MAGSUSULAT DITO!

P_t*#g!n@ Niyo!

 Ang Saya.

Mag-inang Langaw

October 27, 2008

    Alam ninyo ba na mayroon pang kwento ang ina ni Rizal bukod sa mga gamu-gamong nasunog sa Ozone Disco? Oo , meron nga. Ito yung tungkol sa Mag-inang Langaw. Hindi mo pa naririnig yun noh. Kasi nga hindi pa naman kasi yun tinuturo sa School. At habang hindi pa tinuturo yun, at hindi naman talaga ituturo yun dahil gawa-gawa ko lang yun, ikukuwento ko na lang .

 

<sounds fade-in> ♪Heto na… heto na… heto na.. haha… Doobidoo bidoo… bidoo bido…Doobidoo bidoo… bidoo bido♪

 

Noong unang panahon a long long taym ago. May mag-inang langaw na umaali-aligid sa isang tumpok ng tae. Paikot ikot na lumilipad sa ibabaw niyaon. Animo’y isang ginto na nagliliwanag sa kanilang mga mata ang taeng mainit init pa.

 

“Mommy, i’m hungry na. Can i eat na that sh*#!” sabi ng batang langaw.

“Saglit lang anak maghintay ka, ilang ikot pa. Lipad pa! Lipad! Alam mo naman na ritwal ang pagikot bago ang pagdapo. di ba?” ang inang langaw.

“Whatever!(with “W” hand sign)” sagot ng batang langaw. (more…)

Patawad.Sorry. Pasensya.

October 21, 2008

First of all. Una sa lahat..

Sa mga readers na naghahanap ng kanin-baboy dito sa blog ko.

Sa mga readers na kumakatok at bumibili ng yelo at ‘di ko mabigyan dahil sa hilaw pa ang konsepto.

Sa mga readers na naghihintay ng jeep sa kawalan.

Sa mga readers na mahilig sa nilaga dahil sa tiyaga.

At lalong lalo na sa mga pinangakuan ko at napako.

 insert>>    “Sorry na ha?!“

 ><><

     Pasensya na sa mga araw at gabi na naging GHOST TOWN ang lugar na ito.Siguro nauumay na kayo sa mga panis na write-ups ko at naghihintay na makatikim ng “bago”.Pasensya na … naging busy ako. Hindi ko man lang nabibisita tong mundong binuo ko.

Malaking kulangot talaga sa pagsusulat ang pagiging busy. Kaya sa nga inspiring na maging totoong writer,payo ko lang: maglinis muna ng ilong bago sumabak sa gulo. Mahirap kasing magsulat kung wala ka namang panahon at oras magsulat. Malabo pa yun sa sabaw ng pusit na gusto mong dumumi pero ‘di ka naman tumatae.Lumalabas lang na dyino-joke mo lang ang sarili mo at sa huli mauuwi ka lang sa pagkukunwari na katulad ko.